تی تی

نوشته شده توسط عاطفه در دوشنبه بیست و هشتم دی 1388 ساعت 0:3 موضوع | لینک ثابت

مطمئن باش ، برو ...

ضربه ات كاری بود ، دل من سخت شكست ...

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و عشقی پاك ، كه پر از یاد تو بود ...

و به این قلب یتیم

كه خیالم می گفت   تا ابد مال تو بود ...

تو برو تا راحت تر

تكه های دل خود را آرام سر هم بند زنم

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

نوشته شده توسط عاطفه در دوشنبه هشتم مهر 1387 ساعت 18:11 موضوع | لینک ثابت

  نظر یادتون نره

نوشته شده توسط عاطفه در پنجشنبه پانزدهم شهریور 1386 ساعت 21:12 موضوع | لینک ثابت

                   دلم را مبتلایت کرده بودم

عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست تا کسي از جان

شيرين نگذرد فرهاد نيست عاشقي مقدورهر عياش نيست غم

کشيدن صنعت نقاش نيست ....

 کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقي ساغر ندارد بدو گفتم که مجنون

تو هستم هنوز آن بي وفا باور ندارد ...

امشب گریه میکنم .

گریه میکنم برا تو برای خودم برای تموم اونایی که خواستن گریه کنن نتونستن.

 برا ی تمام اون چیزی که خواستی ونبودم خواستم وبودی.

 امشب گریه میکنم به وسعت دریا به وسعت بیشه به وسعت دل عاشق.

برای تو...برای تو....و به پاس احترام تمام تحقیرهایی که از دیگران شنیدم وهنوز شکست نخوردم.....

نوشته شده توسط عاطفه در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 ساعت 23:0 موضوع | لینک ثابت

دلم برات تنگ شده
با اينکه تو اينجا نيستي
اما هر جا ميرم يا هر کاري
مي کنم صورت تو را در خيال مي بينم
و باز هم دلم برايت تنگ مي شود دلم براي
همه چيز گفتن با تو تنگ مي شود دلم براي خندهايت
تنگ مي شود دلم براي هيجاني که با هم داريم تنگ مي شود
دلم واسه شوخي هايي که با هم مي کنيم تنگ مي شود
دلتنگي براي تو را دوست ندارم
اينو به کي بگم

 آرزویم این است

نتراورد اشکی در چشمان تو هرگز

مگر از شوق زیاد

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز

و به اندازه ی هر روز

تو عاشق باشی

عاشق آن که تو را می خواهد

و به لبخند تو از خویش رها می گردد

تو را دوست بدارد به همان اندازه

که دلت می خواهد...

نوشته شده توسط عاطفه در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 ساعت 19:12 موضوع | لینک ثابت

           گفتمش آغاز درد عشق چیست ؟           گفت آغازش سراسر بندگیست              

              گفتمش پایان آن را هم بگو                     گفت پایانش همه شرمندگیست              

                    گفتمش درمان درد را بگو                       گفت درمانی ندارد بی دواس             

                 گفتمش یک اندکی تسکین آن              گفت تسکینش همه سوز و فناس                    
 

 به من گفتي كه دل دريا كن اي دوست، همه دريا از آن ما كن اي دوست،

دلم دريا شد و دادم به دستت، مكش دريا به خون پروا كن اي دوست

كاش هرگزدرمحبت شك نبود ؛ تك سوارمهرباني تك نبود ؛ كاش برلوحي كه برجان دل است ؛ واژه تلخ

خيانت حك نبود ....

نوشته شده توسط عاطفه در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386 ساعت 0:24 موضوع | لینک ثابت